JĘZYKOWNIA
   
  JĘZYKOWNIA
  Anglia
 
ANGLIA


FLAGA I PATRON

Flaga Anglii (England) przedstawia czerwony krzyż na białym tle. Krzyż ten nawiązuje do Świętego Jerzego (Saint George), który w XIII wieku został uznany za patrona Anglii.


Flaga Anglii

Znak czerwonego krzyża wywodzi się z legendy, pochodzącej z końca XII wieku. Według niej, Święty Jerzy zabił smoka, w którego krwi umoczył swój miecz i narysował nim krzyż na białym płótnie, na znak swojego zwycięstwa i potęgi. Krzyż św. Jerzego składa się również na flagę Wielkiej Brytanii (Union Jack).
Za roślinny symbol Anglii uznaje się czerwoną różę.


GODŁO

Godło Anglii, które przedstawia trzy lwy na czerwonym tle, zostalo wprowadzone przez króla Ryszarda I Lwie Serce w roku 1190. Godło to powstało na znak połączenia się dwóch królestw, Anglii i Normandii.


Godło Anglii


POŁOŻENIE

Anglia obejmuje południowo-wschodnią część wyspy Wielkiej Brytanii. Od północy graniczy ze Szkocją (Scotland), a od zachodu z Walią (Wales). Od kontynentalnej części Europy oddzielona jest Kanałem La Manche (English Channel) i oblewana Morzem Północnym.

 

Wielka Brytania
 


GEOGRAFIA

Anglia jest największym państwem wchodzącym w skład Zjednoczonego Królestwa (United Kingdom), a jej powierzchnia wynosi 130 400km kw. Stanowi ona dwie trzecie całej powierzchni wyspy Wielkiej Brytanii. (Great Britain).


 


Anglia podzielona jest na 9 regionów, które zostały utworzone w 1994 roku. Wszystkie mają ten sam status, jednak Londyn jako jedyny w ramach własnych autonomicznych władz, posiada burmistrza wybieranego w wyborach bezpośrednich. Regiony znacznie różnią się między sobą pod względem zajmowanego obszaru oraz populacji. Dla celów administracyjnych Anglia podzielona jest na cztery rodzaje jednostek samorządów lokalnych na poziomie hrabstwa. Hrabstwa (ang. shire counties) zostały utworzone w 1974 roku. Są one podzielone na okręgi i obejmują swoim obszarem znaczną część kraju, głównie jednak w obszarach wiejskich. W Anglii jest obecnie sześć hrabstw miejskich, podzielonych na okręgi miejskie. Obejmują one swoją powierzchnią duże obszary miejskie poza Londynem. Podobnie jak hrabstwa, hrabstwa miejskie zostały utworzone w 1974.


STOLICA

Stolicą Anglii, jak i całej Wielkiej Brytanii jest Londyn, położony w południowo-wschodniej części kraju. Leży nad rzeką Tamizą (River Thames), która liczy 346km długości i jest jedną z najdłuższych rzek w całej Wielkiej Brytanii. Londyn jest drugim największym miastem w Europie, jednak pod względem aglomeracji zajmuje pierwsze miejsce. Liczba mieszkańców w głownym Londynie wynosi 8,2 mln. Powierzchnia tego miasta obejmuje 1607 km2.
 

Centrum Londynu
 
Współczesny Londyn jest największym centrum finansowym świata, to tutaj znajduje się mnóstwo banków, jedna z największych giełd światowych, liczne towarzystwa ubezpieczeniowe i inwestycyjne. Londyn jest również ogromnym ośrodkiem medialnym, posiadającym wiele zabytków i atrakcji turystycznych, które każdego roku przyciągaja okolo 30 mln turystów. 


SŁYNNE MIASTA

W Anglii można zwiedzić wiele pięknych miejsc, które podobnie jak Londyn wabią pięknem i licznymi atrakcjami. Wśród słynnych miast znajdują się m.in. Liverpool, Oxford, Manchester, Cambridge, Leeds, Birmingham, Blackpool i wiele innych.


Słynne miasta angielskie.
 

Liverpool
To miasto położone na zachodnim wybrzeżu północnej Anglii, około 340 km od Londynu. Uchodzi za ośrodek portowy i przemysłowy, a także kulturalny. To właśnie z Liverpoolu pochodzi słynny zespół The Beatles, a także znana drużyna piłkarska FC Liverpool. Miejscowy port lotniczy nosi imię jednego z muzyków - Johna Lennona. Jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc jest przystań portowa Albert Dock.

Manchester
To kolejne słynne miasto angielskie położone na wschód od Liverpoolu i leży u podnóża Gór Pennińskich. Jest to jeden z najważniejszych ośrodków przemysłowych w całej Wielkiej Brytanii. Miasto to jest również istotnym ośrodkiem kulturalnym i naukowym. Słynie również z posiadania znanej drużyny piłkarskiej Manchester United oraz wielu budynków pochodzących z epoki wiktoriańskiej. 

Leeds
Miasto w północnej Anglii, leżące w hrabstwie Yorkshire. Leeds uchodzi za miasto studenckie, dlatego też, można tu spotkać różne grupy etniczne i narodowości. Miasto posiada ogromny uniwersytet (University of Leeds), gdzie utworzono wiele kierunków, zachęcająch młodych ludzi do podjęcia nauki właśnie na tej uczelni. W Leeds znajduje się spora liczba atrakcji turystycznych, zabytków, a także sklepów, pubów i restauracji.

Oxford
To miasto w południowej Anglii, stolica hrabstwa Oxfordshire. Najbardziej znane z powodu uniwersytetu oxfordzkiego (Oxford University), założonego w XII wieku, oraz wydawnictwa językowego Oxford Publishing. To tu znajduje się również wiele szkół językowych i dlatego też Oxford uchodzi za typowe centrum kulturalne i naukowe. W mieście tym, znajduje się również słynny koncern samochodowy Morris. Ponadto Oxford stanowi siedzibę wielu muzeów, galerii, katedr. 

Cambridge
Położone w południowej części Anglii około 80km od Londynu i jest stolicą hrabstwa Cambridgeshire. Cambridge zaraz po Oxfordzie jest siedzibą drugiego najstarszego uniwersytetu (Cambridge University), który został założony w 1209 roku. Miasto, do 1998 roku, uchodziło również za siedzibę Królewskiego Obserwatorium Astronomicznego. Stąd także wywodzi się jedno ze znanych wydawnictw Cambridge University Press. 

Blackpool
To miasta położone w zachodniej części północnej Anglii, nad Morzem Irlandzkim. Stanowi ośrodek przemysłowy i turystyczny.W Blackpool znajduje się Blackpool Tower wzorowana na wieży Eiffla, Blackpool Zoo zapewniające dom ponad 1500 zwierzęt, Pleasure Beach Blackpool - park rozrywki, który rocznie odwiedza ponad 6 milionów turystów oraz mola z salonem gier, diabelskim młynem, pasażem handlowym i teatrem.  
 


LUDNOŚĆ


Mieszkańcy wywodzą się z różnych ludów, które w XII wieku osiedliły się na terenie dzisiejszej Anglii. Byli wśród nich Celtowie, Rzymianie, Normanie i Anglosasowie. Z czasem jednak zaczęły tu napływać również społeczności z innych krajów, wśród których można spotkać Azjatów, Afroamerykanów, ludność Dalekiego Wschodu, jak również sąsiadów z środkowej części Europy. Każda z tych grup etnicznych zabrała ze sobą kawałek własnej kultury i religii, co spowodowało tak dużą różnorodność kulturową i religijną w Anglii.
Anglia zamieszkiwana jest przez  49 800 000 osób.


KLIMAT
 
Klimat w Anglii jest umiarkowany, na ogół łagodny i zawsze nieprzewidywalny.
W zasadzie nie zdarza się, by gdziekolwiek nie padało dłużej niż przez 2-3 tygodnie, nawet latem. Najczęściej deszcze występują na północy i zachodzie, gdzie temperatura jest również niższa niż na południu. W lecie średnia maksymalna temperatura w południowej Anglii wynosi 23-25 st.C, choć zdarzają się upały powyżej 27 st.C.
Zimą w kraju jest raczej chłodno i wilgotno, ale śniegu pada niewiele.


JĘZYK
 
Językiem urzędowym jest oczywiście język angielski, choć w różnych rejonach można spotkać się z dużymi różnicami w wymowie i akcencie. W ostatnim czasie również, szczególnie wśród młodzieży, napotkać można wyrażenia slangowe, zapożyczenia z innych języków i nowo mowę, które znacząco zmieniają urok języka angielskiego.


SPORT
 
Sport stanowi bardzo istotny element w życiu niemal każdego Anglika. Jest on zarówno rozrywką, jak i sposobem na relaks po długim dniu w pracy. Wśród sportów, które Anglicy darzą największą sympatią jest oczywiście piłka nożna. Bardzo często kiedy odbywają się mecze piłkarskie, stadiony są pełne wiernych kibiców, którzy zrobią wszystko by obejrzeć swoja ulubioną drużynę na murawie. Wśród kibiców spotyka się nie tylko młodych ludzi, szukających emocji, ale także całe rodziny, które w ten sposób chcą spędzić wspólne popołudnie. Wśród angielskich drużyn piłkarskich najsłynniejsze to: Manchester United, Chelsea London, Arsenal London, FC Liverpool. To właśnie z Anglii pochodzi słynny piłkarz David Beckham, a także jego koledzy Michael Owen i Wayne Rooney.
Inny znany i lubiany sport to rugby, który zaraz po piłce nożnej jest chętnie oglądany. Jest to jednocześnie narodowy sport angielski. W wielu szkołach funkcjonują drużyny rugby, które cieszą się ogromnym powodzeniem wśród młodzieży. Sezon rugby, podczas którego odbywa się wiele ważnych i fascynujących meczy, rozpoczyna się we
wrześniu i trwa do maja. Natomiast, rozgrywki ligi rugby odbywają się latem i ich kulminację stanowi finał superligi na stadionie Old Trafford w Manchesterze, który odbywa się we wrześniu.
Krykiet to angielski odpowiednik baseballu, który polega na odbijaniu piłki kijem. Amatorskie mecze krykieta można oglądać latem na wiejskich błoniach lub w miejskich parkach w całym kraju. W tym okresie spotykają się również zawodowe drużyny, które rozgrywają mecze jedno- lub czterodniowe.
W każdym sezonie reprezentacja Anglii walczy podczas pięciodniowych Rozgrywek Testowych z zespołami z innych krajów. Mecze odbywają się na stadionach Lords i Oval w Londynie lub Headingly w Leeds.

Wielu Anglików ceni sobie również bardziej spokojne sporty takie, jak golf. Do niedawno uznawano, że jest to sport wyłącznie dla bogaczy lub tzw. śmietanki towarzyskiej, jednak z czasem gra w golfa stała się dość powszechna. Dzisiaj, może być ona okazją do spotkań ze znajomymi, chwilą relaksu lub formą spotkania biznesowego. W lipcu każdego roku odbywają się Mistrzostwa Anglii.


Popularne sporty angielskie

Równie interesujące są wszelkiego rodzaju sporty z udziałem koni, ponieważ to właśnie w Anglii odbywa się większość wyścigów, gonitw, pokazów hippicznych, jak i skoków przez przeszkody. Wielu Anglików, szczególnie tych wysoko sytuowanych, chętnie uczestniczy w meczach polo, które rozgrywane są w letnie weekendy.


KOMUNIKACJA
 
W Anglii obowiązuje ruch lewostronny i rozmaite ograniczenia prędkości. Kierowca i wszyscy pasażerowie mają obowiązek zapinania pasów bezpieczeństwa. Większość przepisów drogowych jest podobnych do zapisów w polskim kodeksie drogowym, jednak kary i mandaty sa znacznie wyższe. W centrach większości miast na ulicach panuje tłok, a parkowanie jest często ograniczone. W Anglii prędkość mierzona jest w milach (1 mila = 1,609344 kilometra).
Na terenie Anglii znajduje się kilka lotnisk, które obsługują loty z całego niemal świata. Największym lotniskiem jest port lotniczy Heathrow w Londynie, z którego co minutę odlatuje kolejny samolot. Port lotniczy posiada 5 terminali lotniczych. Heathrow jest obsługiwane przez ok. 90 linii lotniczych. Lotnisko oferuje regularne połączenia z ponad 90 krajami świata.



Lotnisko w Heathrow w Londynie

 
W różnych regionach Anglii działa aż 25 prywatnych linii kolejowych, jednak bilety nie są najtańsze. Dużo bardziej opłacalny jest przejazd autobusami dalekobieżnymi National Express, które zasilają sieć komunikacyjną na terenie całego kraju. Dodatkowo można skorzystać z usług taksówek, które są w Anglii bardzo użyteczne i rozpowszechnione.



Angielska taksówka
 

Najbardziej jednak znany środek transportu to miejski autobus, który codziennie przewozi setki pasażerów. Autobusy te mogą być zarówno parterowe, jak i piętrowe (double-decker bus), w zależności od numeru linii i godziny kursowania.

W Londynie autobusy są koloru czerwonego i często starszego typu, co oddaje urok tego właśnie miasta. Nowsze autobusy natomiast, spotykane w innych rejonach Anglii, są zwyczajnie oznaczone logo firmy transportowej, do której należą.



Angielskie piętrowe autobusy

Bardzo znanym przewoźnikiem jest firma First, do której należy większość autobusów miejskich.
Równie znany, jak i lubiany przez Anglików środek transportu to metro (underground), które w szybki sposób potrafi przewieźć setki pasażerów z jednego końca miasta na drugi, co w godzinach szczytu nie jest łatwe.



Metro w Anglii


USTRÓJ POLITYCZNY
 
Anglia to monarchia konstytucyjna z demokracją parlamentarną. Głową państwa jest formalnie królowa Elżbieta II, ale nie ma ona żadnej realnej władzy.



Królowa Elżbieta II

Tak naprawdę władzę sprawuje parlament mający swą siedzibę w londyńskim Westminsterze.



Westminster - siedziba parlamentu

 

Parlament składa się z dwóch izb: niższej, zwanej Izbą Gmin (659 posłów), i wyższej, zwanej Izbą Lordów. O polityce państwa, finansach i ustawodawstwie decyduje przede wszystkim Izba Gmin, podczas gdy Izba Lordów na ogół jedynie weryfikuje projekty ustaw i wnosi ewentualne poprawki, choć ma też prawo weta, z którego niekiedy korzysta. W Izbie Lordów zasiada się dożywotnio, w dowód uznania za szczególne zasługi. Rząd może pozostać u władzy maksymalnie przez pięć lat. Dwie główne partie polityczne to Partia Pracy oraz Partia Konserwatywna.

 

KRÓLOWA ELŻBIETA II

Elżbieta II, naprawdę nazywa się Elżbieta Aleksandra Maria, z angielskiego Elizabeth Alexandra Mary. Urodziła się 21 kwietnia 1926 roku w Londynie i wywodzi się z dynastii Windsor. Jest córką króla Jerzego VI i jego żony Elżbiety Bowes-Lyon, znaną jako Królowa-Matka. Elżbieta została koronowana 2 czerwca 1953r. i od tamtej chwili sprawuje władzę królowej Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. U jej władzy jest także 15 innych państw z różnych części świata.



Królowa Elżbieta II

Pierwsze imię otrzymała po swojej matce, drugie po swojej prababce, królowej Aleksandrze, a trzecie po swojej babce, królowej Marii. Jako dziecko była nazywana przez swoją rodzine Lilibet. Dzieciństwo spędziła na Piccadilly Road 145, gdzie mieszkali wówczas Yorkowie. Jej wychowaniem zajmowała się niania, późniejsza pokojówka królowej, Margaret MacDonald, zwana Bobo. Elżbieta była posłusznym dzieckiem, ale przekonanym o swojej pozycji i dbała o należną jej rangę. Jako wnuczka panującego brytyjskiego monarchy w linii męskiej miała prawo do tytułu "Jej Królewskiej Wysokości". Jej pełny tytuł brzmiał: Jej Królewska Wysokość Księżniczka Elżbieta z Yorku.
W momencie urodzenia zajmowała trzecie miejsce w linii do brytyjskiego tronu. Wówczas mało prawdopodobne było, aby Elżbieta została królową.
Kiedy Elżbieta miała 10 lat umarł jej dziadek, król Jerzy V. Tron objął jej stryj, książę Walii, jako Edward VIII.Ten jednak, nie mogąc poślubić swojej wybranki, Wallis Simpson, abdykował 11 grudnia 1936 roku. Ojciec Elżbiety, książę Yorku, został wówczas królem jako Jerzy VI. Elżbieta została następczynią tronu.
22 lipca 1939r. Elżbieta poznała młodego oficera, Filipa (ur. 10 lipca 1921r.), swojego kuzyna. 18-letni wysoki i postawny oficer wywarł wielkie wrażenie na księżniczce.


Mąż Elżbiety, Filip
 
 Jednak związek z Filipem nie przypadł do gustu parze królewskiej. Przeciwna była zwłaszcza królowa Elżbieta, ponieważ krewni Filia byli blisko związani z reżimem nazistowskim. W sierpniu 1946r. Filip i Elżbieta zaręczyli się, a ślub odbył się 20 listopada 1947r. w Opactwie Westminsterskim. Miesiąc miodowy para spędziła w Broadland. 14 listopada 1948r. Elżbieta urodziła swoje pierwsze dziecko. Filip i Elżbieta mają czworo dzieci:
Karol Filip Artur Jerzy (ur. 14 listopada 1948r.), książę Walii i następca tronu,
Anna Elżbieta Alicja Ludwika (ur. 15 sierpnia 1950r.), księżna królewska,
Andrzej Albert Krystian Edward (ur. 19 luty 1960r.), książę Yorku,
Edward Antoni Ryszard Ludwik (ur. 10 marca 1964r.), hrabia Wessex.


     Karol                Anna                Andrzej           Edward

Elżbieta bardzo dużo podróżowała i podczas pobytu w Kenii otrzymała smutną wiadomość o śmierci ojca. Wieści o śmierci króla Jerzego VI przyniósł mąż Elżbiety, Filip. Elżbieta została okrzyknięta nową królową 7 lutego 1952r. Koronacja odbyła się 2 czerwca 1953r., kiedy to w Opactwie Westminsteru, arcybiskup Geoffrey Fisher przedstawił wszystkim zgromadzonym Jej Wysokość Królową Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Elżbietę II. Po koronacji Królowa wraz z mężem przenieśli się do Pałacu Buckingham w centrum Londynu, oficjalnej rezydencji królów i królowych brytyjskich.
W 2002 roku, królowa obchodziła Złoty Jubileusz 50-lecia swojego panowania i uznaje się, że jest trzecim monarchą pod względem długości panowania w dziejach Zjednoczonego Królestwa.
Następcą tronu Królowej Elżbiety II zostanie najprawdopodobniej jej najstarszy syn, Karol, który ze związku z księżną Dianą posiada dwóch wspaniałych synów, Williama i Harry'ego.


Książę Harry i William.



SŁAWNI LUDZIE W HISTORII

 

Historia Anglii jest bardzo obszerna i bogata, opisuje wiele ważnych wydarzeń i wylicza kolejne znane postaci, które w różny sposób wpłynęły na losy tego kraju. Każda z tych osób pozostawiła po sobie trwały ślad, który sprawił, że do dziś są oni wspominani, sławni i rozpoznawalni.

Henryk VIII
Urodził się 28 czerwca 1491r. w Greenwich w dynastii Tudorów, jako syn króla Henryka VII i Elżbiety York. Posiadał starszego brata Artura i dwie siostry Marię i Małgorzatę. 22 kwietnia 1509r. został mianowany królem Anglii, a władzę sprawował aż do końca swych dni. Na początku Henryk unikał ingerowania w rządzenie i administrację, jednak wraz z upływem lat stawał się coraz bardziej zaangażowany. W latach 1542-1547 objął również tron królewski Irlandii.
Henryk znany był jako karciarz i gracz w kości. Interesował sie sportem i muzyką. Za napisanie swojej książki, atakującej Martina Lutra, otrzymał od papieża tytuł "obrońcy wiary". Za jego panowania wybudowano wiele sławnych budowli, w tym budynek Opactwa Westminsterkiego.



Król Henryk VIII

Zasłynął z powodu założenia Kościoła Anglikańskiego i posiadania sześciu żon.



Sześć kolejnych żon króla Henryka VIII

Pierwszą żoną Henryka VIII była Katarzyna Aragońska, wdowa po jego bracie Arturze, którą poślubił w 1509 roku. Niedługo potem, Katarzyna urodziła syna, jednak niemowlę zmarło po dwóch miesiącach. Wkrótce na świat przyszła również ich córka Maria, późniejsza Maria I Tudor. Jako, że para nie posiadała męskich potomków, a papież nie zgodził się na unieważnienie małżeństwa, w 1534 roku król zerwał z Rzymem i ogłosił się głową Angielskiego Kościoła Narodowego. Henryk unieważnił swoje małżeństwo, a Katarzyna do końca swoich dni pozostawała w areszcie domowym.
W 1525 roku Henryk, będąc jeszcze mężem Katarzyny Aragońskiej, zakochał się w Annie Boleyn i potajemnie poślubił w 1533 roku. Na świat przyszła ich córka Elżbieta, znana później jako Elżbieta I Tudor. Niestety, Anna również nie dała Henrykowi syna i z tego powodu król postanowił rozwiązać to małżeństwo. Jako,że nie wszyscy uznawali nieważność jego poprzedniego związku, Henryk VIII oskarżył Annę o zdradę i spiskowanie przeciwko niemu i skazał na śmierć przez ścięcie.
Po zaledwie 11 dniach od śmierci Anny Boleyn, w 1536 roku Henryk VIII poślubił kolejną wybrankę serca, Jane Seymour. Przyczyniła się ona do powrotu do łask króla jego pierwszej córki Marii Tudor. Ponadto dała ona Henrykowi jedynego męskiego potomka, Edwarda VI. Jednak 12 dni po porodzie Jane zmarła w wyniku komplikacji.
Kolejną, czwartą żoną króla, została w 1540 roku Anna z Kleve, którą to król widział jedynie na portrecie i w ten sposób zadecydował o ślubie. Jednak podczas ich pierwszego spotkania okazało się, że przyszła żona króla w niczym nie przypomina pięknej kobiety z obrazu. Mimo to, Henryk zdecydował się na ślub, ponieważ chciał przełamać chodzące o nim pogłoski, jako że jest niesprawiedliwym i nieprawym mężczyzną. Kilka miesięcy później małżeństwo zostało anulowane.
Jeszcze tego samego roku Henryk postanowił poślubić dwórkę swojej poprzedniej żony, Katarzynę Howard, którą obsypywał klejnotami i podarkami. Katarzyna, mimo dośc młodegow wieku, uchodziła za kobietę mającą na swoim koncie liczne romanse. Również po ślubie z królem znalazła kolejnego wielbiciela, jednego z najbardziej cenionych dworzan Henryka, Thomasa Culpepera. Wieść o niewierności żony dotarła do Henryka, który zadecydował o uwięzieniu  Katarzyny. Po obradach parlamentu skazano ją na karę śmierci przez ścięcie. 
Ostatnią żoną Henryka VIII była Katarzyna Parr, którą poślubił w 1543 roku. Utrzymywała ona dobre relacje z jego dziećmi - Marią, Elżbietą i Edwardem, jednak sama nigdy nie dała mu potomstwa. Katarzyna została wdową po królu Henryku VIII, który zmarł w 1547 roku w Londynie w wieku 56 lat.
Został on pochowany w kaplicy Św. Jerzego w Zamku Windsor, obok swojej trzeciej żony Jane Seymour.

Elżbieta I Tudor
Znana jako Elżbieta I Wielka, przyszła na świat 7 września 1533r. w Greenwich, jako córka Henryka VIII i jego drugiej żony Anny Boleyn. Ostatnia z rodu Tudorów.


Królowa Elżbieta I

Pierwsze lata Elżbiety upływały w luksusie, jednak po bezpodstawych oskarżeniach jej matki o niewierność i jej śmierci, mała Elżbieta została odsunięta od ojca i tronu. Kolejna żona Henryka VIII próbowała pogodzic ojca z córką, jednak król był nieugięty. Dopiero po śmierci króla, Elżbietą zaopiekowała się Katarzyna Parr - ostatnia żona Henryka, która ponownie wyszła za mąż. Macocha wraz z mężem zabrali ją do swego domu, gdzie Elżbieta otrzymała należne wykształcenie. Była bardzo inteligentna i oczytana, biegle władała aż siedmioma językami. Dorastała w duchu protestanckim.
W 1559 roku Elżbieta doszła do władzy, po krótkim okresie panowania jej przyrodniego brata Edwarda VI i przyrodniej siostry Marii I Tudor, znanej również jako Krwawa Mary. Elżbieta była uznana przez kościół za niegodną objęcia tronu, ze względu na matkę, a dodatkowo była protestantką. Jednak przez ludnośc Elżbieta została przyjęta bardzo serdecznie jako nowa królowa.
Elżbieta rozpoczęła swą władzę od wprowadzenia ujednolicenia w kościołach. Nadano jej tytuł Najwyższego Zwierzchnika Kościoła Anglii. Mimo wielu adoratorów, Elżbieta nigdy nie zawarła związku małżeńskiego, co niejednokrotnie wykorzystywała jako przynętę dla innych władców europejskich. Rywalką Elżbiety była Maria Stuart, władczyni Szkocji, która uznała się za królową Anglii i uzyskała popracie Francji. To doprowadziło do konfliktu między Anglią, Szkocją i Francją. Jednak w 1572 roku doszło do zawarcia porozumienia.
W trakcie panowania Elżbiety I Anglia prowadziła wiele wojen, przeciwko niej zawiązywano spiski. Jednak rządy Elżbiety przyniosły wiele dobrego dla kraju. Elżbieta I Wielka sprawowała władzę przez 45 lat, aż do końca swoich dni.
Zmarła 24 marca 1603r. w Richmond.

Królowa Wiktoria
Urodziła sie 24 maja 1819r. w Londynie, jako córka Edwarda Augusta Hanowerskiego, księcia Kentu. Imię odziedziczyła po matce, księżniczce Wiktorii Saalfeld.  W wieku 16 lat księżniczka poznała niemieckiego księcia Alberta, w którym się zakochała, i któremu zaproponowała małżeństwo. Pobrali się w 1840 roku i dochowali się gromadki dziewięciorga dzieci.



Królowa Wiktoria

Od 1837 roku objęła tron i panowała jako królowa Wielkiej Brytanii i Irlandii, a od 1876 roku była także tytułowana cesarzową Indii, najważniejszej brytyjskiej kolonii. Bardzo długie panowanie królowej Wiktorii było okresem rozkwitu Wielkiej Brytanii,a okres ten nazwano epoką wiktoriańską. Był to czas dobrobytu, wzrastającej zamożności, ale też wykształcenia się nowej warstwy społecznej, robotniczej.
Za panowania królowej Wiktorii ostatecznie wykształciła się rola brytyjskiego monarchy, który panuje, lecz nie rządzi. Tym samym była pierwszym nowoczesnym monarchą Wielkiej Brytanii. Zasady dotyczące roli monarchy w życiu publicznym pozostają ważne do dziś. Od czasu panowania Wiktorii brytyjski monarcha jest bardziej godnością symboliczną, ucieleśniającą potęgę i powagę państwa bez większego znaczenia politycznego.
Królowa Wiktoria sprawowała władzę przez ponad 60 lat, a w roku 1887 obchodziła Jubileusz 50-lecia rządów. Zmarła w 1901 roku w wieku 81 lat, a władzę wówczas objął jej najstarszy syn Edward VII.

Winston Churchill
Winston Leonard Spencer Churchill urodzil się 30 listopada 1874r. w arystokratycznej rodzinie. Jego ojcem był wpływowy polityk, Randolph Churchill, a matką córka amerykańskiego finansisty, Jeanette Jerome. Młody Winston był bardzo mocno związany z matką. Z ojcem niestety łączyły go raczej chłodne relacje.
Winston pobierał naukę w Harrow School, gdzie uczył się literatury i historii. Uwielbiał szermierkę, natomiast nie znosił krykieta i piłki nożnej. Po ukończeniu szkoły próbował dostać się do szkoły wojskowej, co udało mu się dopiero za trzecim razem. Szkołę ukończył w 1895 roku jako podporucznik.
Winston czynnie uczestniczyl w życiu politycznym, popierając konserwatystów. Jednak w 1904r., rozczarowany programem partii, został deputowanym liberałów. Po wygranej liberałów w wyborach, Churchill został podsekretarzem stanu w ministerstwie do spraw kolonii. Zasłynął wówczas jako znakomity mówca i dobrze rokujący polityk. W roku 1908 został mianowany Przewodniczącym Zarządu Handlu. Jako minister wprowadził radykalne reformy socjalne. Dwa lata później został mianowany Ministrem Spraw Wewnętrznych, a już w 1911 roku Pierwszym Lordem Admiralicji.
W 1908 roku Churchill poślubił Clementine Hozier, która dała mu syna i cztery córki. Cała rodzina Winstona była blisko związana z polityką, która towarzyszyła im przez całe życie.



Winston Churchill

Po roku 1914 kariera polityczna Churchilla podupadła w wyniku czego utracił piastowane stanowisko. Zaszły wówczas również widoczne zmiany w rządzie brytyjskim. 
Po wybuchu II wojny światowej, premier Chamberlain zaproponował Winstonowi stanowisko ministra bez teki. Jednak ten ostatecznie po raz drugi przystąpił do gabinetu jako Pierwszy Lord Admiliracji.
Był to wielki powrót Churchilla, który w roku 1940 przyniósł mu zaszczyt pełnienia funkcji premiera. W czasach rządów Churchilla w Anglii, jak i całej Wielkiej Brytanii zaszło wiele korzystnych zmian. Pełnił tę funkcję przez pięć kolejnych lat. Po zakończeniu wojny, wybory przyniosły klęskę partii Churchilla, wtedy właśnie Winston przyłączył się do partii opozycyjnej, gdzie pozostał aż do 1951 roku. W tym samym roku ponownie został wybrany premierem i piastował to stanowisko do roku 1954. W 1955 wycofał się z życia politycznego.
Churchill słynął z zamiłowania do cygar i alkoholu, a przez całe życie dodatkowo towarzyszyła mu depresja. To wszystko spowodowało, że Churchill powoli podupadał na zdrowiu, i tak w styczniu 1965 roku zmarł na udar mózgu. Miał wtedy 90 lat.

Margaret Thatcher
Urodziła sie 13 października 1925r. w Grantham, we wschodniej Anglii jako Margaret Hilda Roberts. Jej ojciec, Alfred Roberts, był właścicielem sklepu wielobranżowego i aktywnym działaczem politycznym. Pełnił funkcję radnego i był także pastorem kościoła metodystów. Matką była Beatrice Stephenson.
Margaret była wzorową uczennicą i równie dobrze radziła sobie na studiach chemicznych, po którym podjęła pracę jako chemik doświadczalny. W późniejszym czasie, zajmowała się również opracowywaniem metod konserwacji żywności.
Kariera polityczna Margaret rozpoczęła się jeszcze w czasie studiów, jednak w 1950 roku nastapił jej rozkwit, kiedy to Margaret postanowila wziąć udział w wyborach do parlamentu w okręgu Dartford. Była wówczas najmłodszą kandydatką Partii Konserwatywnej.
W 1951 roku poznała bogatego przedsiębiorcę, Denisa Thatcher, z którym jeszcze w tym samym roku wzięła ślub. Dwa lata później na świat przyszły ich bliźniaki, Mark i Carol. W międzyczasie, Margaret zdała egzaminy prawnicze, które umożliwiły jej podjęcie pracy prawnika. Specjalizowała się głównie w sprawach podatkowych.


 
Margaret Thatcher

Margaret kilkakrotnie próbowała swoich sił w wyborach do parlamentu w różnych okręgach, niestety bez powodzenia. Dopiero w 1959 roku dostała się do Izby Gmin. Jej pierwsze wystąpienie w Parlamencie dotyczyło rad miejskich i gminnych i ich jawnych posiedzeń. Bardzo szybko awansowała i równie szybko otrzymała miejsce w przedniej ławie poselskiej, jako sekretarz parlamentarny do spraw prawa pracy i wynagrodzeń. W roku 1966 znalazła się w grupie osób Gabinetu Cieni, którzy zajmowali się sprawami resortu skarbu. Margaret dodatkowo zajmowała się sprawami energetyki, transportu i edukacji. I tak, w 1970 roku została Mianistrem Edukacji. Cztery lata poźniej objęła tekę ministra środowiska w Gabinecie Cieni. Stanowczość wobec strajkujących górników i państw komunistycznych spowodowała nadanie jej przydomka Żelaznej Damy (Iron Lady).
W latach rządów ówczesnego premiera, Jamesa Callaghana, Wielka Brytania przechodziła kryzys, dochodziło do strajków, wzrosło bezrobocie i spadły wartości świadczeń. Spowodowało to, że w 1979 roku Thatcher została pierwszą w historii brytyjskiej kobietą premierem. Funkcję tą Margaret sprawowala przez kolejne trzy kadencje, aż do roku 1990. W tym czasie, w Wielkiej Brytanii zaszło wiele znaczących zmian, wprowadzono ważne reformy i ustawy, które dotyczyły gospodarki, podatków i świadczeń, edukacji i transportu. Stworzono nowe miejsca pracy, zaczęto podejmować walkę o środowisko, rozwinięto politykę zagraniczą.
W 1992 roku Thatcher zdecydowała się na przejście na emeryturę. W tym samym roku została uhonorowana godnością Para (osoba posiadająca prawo do zasiadania w Izbie Lordów Zjednoczonego Królestwa) poprzez przyznanie jej tytułu baronowej Kesteven hrabstwa Lincolnshire. Jeszcze wiele lat poźniej Thatcher podejmowała się wielu zadań i funkcji, jednak już nie na drodze politycznej.
W 2005 roku, Margaret obchodziła swoje 80-te urodziny, a uroczystość tą uświetniła swoją osobą sama Królowa Elżbieta II. 


ZNANI KIEDYŚ I DZIŚ

Oprócz ważnych osobistości historycznych, warto wspomnieć o tych, którzy w nieco inny sposób przyczynili się do rozpowszechnienia Anglii, jako kraju o bogatej kulturze. Są wśród nich wybitni pisarze i muzycy, tacy jak: znakomity dramaturg Shakespeare, uzdolnieni Beatlesi, czy też rewelacyjna powieściopisarka Rowling.

William Shakespeare
Urodził się w Stratford-upon-Avon, malowniczym angielskim mieście, leżącym nad rzeką Avon, na północny-zachód od Londynu. Za datę jego narodzin uznaje się 23 kwietnia 1564r. Ojcem Williama był John Shakespeare, lokalny polityk i rękawicznik, matką natomiast była Mary Arden, pochodząca z wpływowej i zamożnej rodziny. William był trzecim z ośmiorga dzieci.


Dom Shakespeare'a w Stratford-upon-Avon

William uczęszczał do lokalnej szkoły, gdzie uczył się łaciny, historii, literatury i retoryki. Niestety, w chwili kłopotów finansowych ojca, zmuszony był przerwać naukę.
W 1582 roku William ożenił się ze starszą od siebie o 8 lat Anne Hathaway, która urodziła mu troje dzieci. Przez kolejnych siedem lat nie pojawiła się żadna informacja dotycząca pisarza, dlatego też czas ten określono mianem "straconych lat". Istnieje teoria, że w tym czasie William opuścił Stratford i pracował jako nauczyciel i aktor.
Pierwsza drukowana informacja o nim pojawiła się w broszurze z 1952 roku, kiedy to William był członkiem Trupy Lorda Szambelana. Sześć lat później po raz pierwszy wziął udział w przedstawieniu, a jego nazwisko zaczęło pojawiać się w charakterze autora sztuk. W trupie aktorskiej pełnił również rolę menedżera, w której doskonale się sprawdzał. Majątek Shakespeare'a rósł w szybkim tempie, dzięki czemu współfinansował budowę Globe Theatre i zakupił dom w Londynie i Stratford.


William Shakespeare
 
W 1613 roku William wrócił do rodzinnego miasta, gdzie spędził ostatnie lata życia. Zmarł 23 kwietnia 1616r., w wieku 52 lat. Został pochowany w pomniku grobowym Świętej Trójcy w Stratford. Jego pomnik przedstawia pisarza z piórem w ręce.
Shakespear zasłynąl jako aktor i dramaturg, który ma na swoim koncie wiele wybitnych dzieł. Napisał około 40 sztuk, ponad 150 sonetów oraz wiele innych utworów. Wśród jego dzieł znajdują się zarówno komedie, jak i tragedie: Hamlet, Makbet, Otello, Król Lear, czy też Romeo i Julia.

The Beatles
To zespół rockowy, pochodzący z Liverpoolu, który powstał w 1960 roku. Bardzo popularny, nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale i na całym świecie. Założycielem zespołu był jeden z czterech muzyków wchodzących w skład zespołu, John Lennon, który był również głównym wokalistą grupy. Pozostali muzycy to Paul McCartney, George Harrison i Ringo Starr. Każdy z nich posiadał niezwykłe umiejętności gry na różnych instrumentach muzycznych.



The Beatles - John Lennon, Paul McCartney, George Harrison, Ringo Starr

Na koncerty zespołu przybywało zawsze mnóstwo fanów, często dochodziło do zbiorowej histerii, podczas których wielbiciele muzyków krzyczeli, piszczeli, a nawet mdleli. Zjawisko to określono mianem "beatlemanii".
Pierwszy album zespołu pt:"Please Please Me" powstał w 1663 roku, a piosenka o tym samym tytule szybko stała się hitem. Muzycy równie szybko podbili rynek fonograficzny i poznali wielu znanych wykonawców, koncertowali w wielu krajach, w tym Stanach Zjednoczonych. Kolejny album zespołu okazał się dojrzalszy i zawierał następny muzyczny hit "Yesterday", autorstwa McCartneya. W 1666 roku Beatlesi zagrali swój ostatni koncert, na rzecz dalszej pracy w studiu nagraniowym, co zaowocowało powstaniem nowej płyty
"Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band". Muzycy do wspólpracy zapraszali innych wykonawców i wydali wiele znanych do dziś piosenek.
Za początek końca Beatlesów uznaje się śmierć ich menedżera. Muzycy nie potrafili poradzić sobie z nową sytuacją, zapanował chaos, którzy sprzyjał rodzeniu sie kolejnych konfliktów. W 1969 roku z zespołu odszedł założyciel i lider, John Lennon, a rok później swe odejście ogłosił Paul McCartney. Za oficjalny koniec zespołu uznaje się datę 10 kwietnia 1970r.
Zespół nagrał w sumie 13 albumów, które zawierały największe hity wszechczasów.

J.K.Rowling
Naprawdę nazywa się Joanne Murray, z domu Rowling i urodziła się 31 lipca 1965r. w Chipping Sodbury. Ukończyła studia na kierunku filologii klasycznej i początki jej pisarskiej kariery nie przyniosły oczekiwanych rezultatów, ponieważ żadna z dwóch książek nie została wydana. Dopiero kolejna powieść okazała się hitem.
Pomysł napisania powieści o młodym czarodzieju zrodził sie podczas czterogodzinnej podróży pociągiem. Autorka wymyśliła postaci i główną fabułę powieści. I tak powstała cała seria przygód, która przyniosła autorce ogromne uznanie wśród czytelników. Dodatkowo, sprawiło to, że Rowling stała się jedną z najbardziej majętnych osób w kraju. Pierwszy tom powieści pt:"Harry Potter i Kamień Filozoficzny" (Harry Potter and the Philosopher's Stone) został wydany w 1997. Wtedy właśnie Joanne stworzyła swój pseudonim pisarski. Poprosił ją o to wydawca, który obawiał się, że damskie imię może odstraszyć potencjalnych czytelników. 

 


Autorka serii o Harrym Potterze - J.K.Rowling

W kolejnym latach, pojawiały się następne części przygód młodego czarodzieja:
1998 - "Harry Potter i Komnata Tajemnic" (Harry Potter and the Chamber o Secrets)
1999 - "Harry Potter i Więzień Azkabanu" (Harry Potter and the Prisoner of Azkaban)
2000 - "Harry Potter i Czara Ognia" (Harry Potter and the Goblet of Fire)
2003 - "Harry Potter i Zakon Feniksa" (Harry Potter and the Order of Phoenix)
2005 - "Harry Potter i Książę Półkrwi" (Harry Potter and the Half-Blood Prince)
2007 - "Harry Potter i Insygnia Śmierci" (Harry Potter and the Deathly Hallows).
Autorka zdobyła wiele ważnych nagród, w tym Order Uśmiechu, przyznawany przez polskich młodych czytelników. Rowling w sumie stworzyła siedem tomów Harrego Pottera i po opublikowaniu ostatniej części oznajmiła, że ma zamiar stworzyć Encyklopedię Harrego Pottera, która pomoże zrozumieć wszystkie zagadnienia z powieści.  

Rowan Atkinson
To aktor i komik, urodzony 6 stycznia 1955r. w Consett w hrabstwie Durham, w Anglii. Ukończył studia na uniwersytecie oxfordzkim i to właśnie wtedy zainteresował się grą teatralną. Swoją karierę rozpoczął występując na festiwalu w Edynburgu, kiedy to ujawnił swój ogromny talent komika. Po raz pierwszy pojawił się w telewizji w 1979 roku, w serialu komediowym, wyprodukowanym przez BBC. Atkinson zajmował się również pisaniem scenariuszy i został współtwórcą serialu "Czarna żmija". 


Rowan Atkinson
 
Zasłynął jednak rolą Jasia Fasoli (Mr.Bean), człowieka dość dziecinnego, który często jest bohaterem zabawnych sytuacji ze względu na jego wrodzoną zdolność do destrukcji. Towarzyszem jego licznych przygód i najwierniejszym przyjacielem jest brązowy pluszowy miś, Teddy. Serial o Jasiu Fasoli po raz pierwszy pojawił się w telewizji w 1990 roku.
Aktor wystąpił również w kilku filmach pełnometrażowych, i były to zazwyczaj komedie.

Benny Hill
Naprawdę nazywał się Alfred Hawthorn Hill i urodził się 1924 roku w Southampton. Uznany komik i aktor komediowy, który po raz pierwszy pojawił sie naekranie w 1949 roku. Wcześniej pracował jako prezenter radiowy. W swoim życiu Alfred podejmowal się wielu zajęć, jednak żadne z nich nie przynosilo mu przyjemności i po krótkim czasie się nudził.

Benny Hill

Większą część życia spędził w wynajmowanym mieszkaniu w mieście Teddington, gdzie pracował nad odcinkami swojego największego sukcesu telewizyjnego "Benny Hill Show". Alfred borykał się z problemami zdrowotnymi, które doprowadziły do jego śmierci w 1992 roku.

Sherlock Holmes
Jest to wprawdzie postać fikcyjna, stworzona przez wybitnego pisarza powieści kryminalnych i detektywistycznych, Artura Conana Doyle'a, ale bardzo znana dzieciom i młodzieży na całym świecie.


Rysunek przedstawiający Sherlocka Holmesa

Holmes "narodził się" w powieści "Studium w szkarłacie", wydanej w 1887 roku. Był on genialnym detektywem, który do rozwiązywania zagadek kryminalnych stosował zasadę dedukcji. Towarzyszył mu przyjaciel i wierny kompan doktor Watson. Holmes mieszkał przy ulicy Baker Street w Londynie, gdzie dziś znajduje się słynne muzeum Sherlocka Holmesa. Niestety, bohater został "uśmiercony" w powieści "Ostatnia zagadka", w której to detektyw, pokonany w bezpośredniej walce z genialnym zabójcą profesorem Moriartym, został zepchnięty do alpejskiego wodospadu Reichenbach.
Doyle napisał łącznie 4 powieści i 56 opowiadań o przygodach detektywa Holmesa, na podstawie których nakręcono również kilka filmów.


ZABYTKI I ATRAKCJE TURYSTYCZNE

Anglia jest krajem, który słynie nie tylko z bogatej historii, czy kultury, ale także z powodu wielu pięknych zabytkowych budowli, galerii, muzeów i innych atrakcji turystycznych, które każdego roku swym urokiem wabią miliony turystów.
Najstarszy zabytek, będący jednocześnie jedną z atrakcji turystycznych, to kamienny krąg Stonehenge, pochodzący prawdopodobnie z roku 2950 p.n.e. Znajduje się w południowej części Anglii, w mieście Salisbury i składa się z kamiennych bloków, których układ miał nawiązywać do kultu słońca i księżyca.


Stonehenge
 
Każde miasto angielskie może poszczycić się wyjątkowymi miejscami, wartymi odwiedzenia, jednak w samej stolicy, Londynie, znajduje się najwięcej takich miejsc, zabytków i atrakcji turystycznych. Jak stwierdził kiedyś Samuel Johnson, autor pierwszego słownika języka angielskiego: "Jeśli ktoś jest znużony Londynem, jest znużony życiem, w Londynie bowiem jest tu wszystko, czego można doświadczyć w życiu".

Trafalgar Square i Kolumna Nelsona
Trafalgar Square to imponujący plac stanowiący umowny środek Londynu. Zbudoway został w latach 30 i 40 XIXw. przez Sir Charlesa Barry'ego, na cześć lorda admirała Nelsona, który w 1805 roku nieopodal przylądka Trafalgar odniósł rozstrzygające zwycięstwo nad flotą Napoleona.


Trafalgar Square

Pełne gracji białe fasady dookoła i 55-metrowa Kolumna Nelsona (Nelson's Column) pośrodku, wzniesiona w 1843 roku i strzeżona przez cztery lwy z brązu, stanowią kwintesencję neoklasycyzmu.


Kolumna Nelsona

Plac zdobią również pomniki Jakuba II i Jerzego IV oraz fontanna. Od głównej części placu odchodzi cała sieć ulic, przy których znajdują się m.in. sklepy i restauracje.
Trafalgar Square to jeden z głównych węzłów komunikacyjnych w mieście - w miejscu tym przecina się kilkanaście linii autobusowych i pięć linii metra. Tutaj także, londyńczycy świętują hucznie nadejście Nowego Roku i od ponad stu lat przychodzą na demonstracje polityczne.

National Gallery
Narodowa galeria sztuki, będąca największą galerią w całej WielkiejBrytanii i znajdująca się po północnej stronie Trafalgar Square, została założona w 1824 roku. Szczyci się znakomitymi dziełami wybitnych mistrzów malarstwa, takich jak Leonardo da Vinci, Rembrandt czy van Gogh.


National Gallery

Wraz ze zwiększająca sie ilością dzieł, galeria systematycznie się rozrastała. W 1991 roku otwarto dodatkową część tzw. Skrzydło Sainsbury'ego (Sainsbury Wing), zaprojektowane przez Roberta Venturiego, by pomieścić bogate zbiory sztuki renesansowej.
W Galerii Narodowej odbywają się wykłady i innego typu wydarzenia m.in. koncerty muzyczne i wystawy. Tuż za rogiem znajduje się założona w 1856 roku National Portait Gallery, która zawiera ponad 9 tysięcy portretów sławnych brytyjczyków. 

St Martin-in-the-Fields
Jest to kościół znajdujący się po prawej stronie Galerii Narodowej, który jest jednocześnie najstarszą budowlą znajdującą się na Trafalgar Square. Prostą, ale elegancką świątynię zaprojektował w latach 1722-1726, James Gibbs.


Kościół Św. Marcina przy Trafalgar Square

Podczas II wojny światowej kościelna krypta służyła za schron przeciwlotniczy.
Do parafii Św. Marcina należy Pałac Buckingham, dlatego też we wschodnim końcu kościoła znajdują się specjalne ławki, w których zasiadają tylko członkowie rodziny królewskiej.

Covent Garden
To labirynt wąskich ulic i zaułków, którego nazwa pochodzi od ogrodu klasztornego,  rozciągającego się tu od czasów zamknięcia zakonów przez Henryka VIII. Plac ten, zaprojektowany przez architekta Inigo Jones'a, znajduje się na północny wschód od Trafalgar Square.



Covent Garden

Covent Garden od początku stanowił miejsce spotkań, zarówno towarzystkich, jak i biznesowych. Pośrodku placu znajdują się przepiękne pawilony targowe, skonstruowane w latach 30-tych XIX wieku ze szkła i stali. W 1974 roku targ przeniesiono, a Covent Garden przeistoczył się w dzielnicę restauracji, sklepów i kawiarni. Nadal jednak można tu spotkać handlarzy, sprzedających różnorodne przedmioty i pamiątki, a także ulicznych artystów, którzy umilają czas przechodniom. Dodatkowo, organizowane są tu wystawy, targi staroci i przedstawienia lalkowe. Można również zakosztować angielskiej tradycji odwiedzając zabytkowe puby.

Royal Opera House
W centralnym Londynie, w dzielnicy Covent Garden znajduje się przyciągający wzrok, majestatyczny budynek Royal Opera House. Jest to siedziba Opery Królewskiej i Baletu Królewskiego, a zarazem jeden z największych budynków teatralnych na świecie. Projektantem był architekt Edward Shepherd, dzięki któremu 7 grudnia 1732r. nastąpiło otwarcie. 



Royal Opera House

Dyrektorzy opery dbają, aby nosiła miano najznakomitszej i najnowocześniejszej, dlatego też jest ona często poddawana renowacjom. Na scenie Royal Opera House, niejednokrotnie występowali znakomici artyści, światowe gwiazdy opery i baletu. 

London Transport Museum
W tej samej dzielnicy w Londynie mieści się Muzeum Transportu, szczycące się sporą kolekcją dyliżansów, autobusów, tramwajów, pociągów i wagonów kolejowych. W muzeum można podziwiać ekspozycje, które przedstawiają historię społeczną współczesnego Londynu i rozwój transportu od początków XIX wieku.


 
Muzeum Transportu w Londynie

Zwiedzając muzeum transportu można dowiedzieć się do czego służyła sieć metra w czasie II wojny światowej, w jaki sposób drąży się tunele metra, i jak konstruuje się szyny. London Transport Musuem porusza również zagadnienia ekologiczne, takie jak wpływ pojazdów spalinowych na zanieczyszczenie środowiska. Szczególnie atraktycyjne są symulatory, które pozwalają "kierować" kolejką metra.


Eksponaty w London Transport Museum


The Mall
Po drugiej stronie Trafalgar Square znajduje się trakt królewski (The Mall), czyli szeroka aleja, otoczona drzewami, która ciągnie się od Pałacu Buckingham. Co roku w czerwcu, z okazji oficjalnych urodzin monarchy (bez względu na prawdziwą datę), obchodzonych od 300 lat, odbywa się tu widowiskowa uroczystość zwana Trooping the Colour. Wtedy właśnie królowa Elżbieta II przejeżdza aleją w konnym powozie eskortowanym przez gwardzistów.



Trakt królewski - The Mall

W czasie trwania parady i podczas innych uroczystości aleja jest zamknięta dla ruchu drogowego.

Buckingham Palace
Pałac Buckingham to oficjalna rezydencja Królowej Elżbiety II. Choć budynek pałacu uchodzi  za brzydki i odstraszający, darzony jest ogromnym szacunkiem angielskiej społeczności. Stanowi bowiem, symbol monarchii brytyjskiej.
 

Pałac Buckingham

Budowlę wzniesiono w XVIII wieku (w 1703 roku), jako rezydencję dla potężnego księcia Buckingham. Jednak w 1762 roku odkupił ją król Jerzy III. Pałac ulegał wielokrotnym przebudowom, aż do czasu objęcia tronu przez królową Wiktorię w 1837 roku. Wtedy właśnie stał się oficjalną królewską rezydencją. W 1913 roku przed budynkiem postawiono pomnik królowej Wiktorii.
Pałac jest również miejscem uroczystości państwowych i oficjalnych spotkań głów państw.  Od kwietnia do lipca codziennie o godzinie 11:30  przed pałacem odbywa się uroczysta zmiana warty gwardzistów. Z tego powodu zbierają się tu tłumy turystów. Często oczekują oni samej królowej, o obecności której, świadczy powiewająca na wietrze flaga królewska. Późnym latem istnieje możliwość zwiedzenia części pałacu, w tym stajni królewskich (Royal Mews) wraz z królewskimi pojazdami oraz galerii królewskiej (Queen's Gallery), prezentującej wybrane obrazy z bezcennej kolekcji królowej. 
Pałac Buckingham sąsiaduje z urokliwym Parkiem Św. Jerzego (St. James's Park), który prezentuje bujną roślinność, różnorodne gatunki ptaków wodnych i staw poprzecinany drewnianymi kładkami.


St.James's Park


Hyde Park
To jeden z królewskich parków, znajdujący się w Londynie, który położony jest na obszarze 390 akrów. Park podzielony został na dwie cześci przez jezioro Serpentine, które znajduje się w jego centralnej części.


Jezioro Serpentine

Hyde Park został założony w 1536 roku przez króla Henryka VIII, który pozyskał owe grunty od mnichów z Opactwa Westminsterskiego. Większość obiektów architektonicznych w parku została zaprojektowana w latach 20-tych XIX wieku. Park ten jest najbardziej znanym i najchętniej odwiedzanym zakątkiem, a także miejscem spotkań towarzyskich, zarówno mieszkańców, jak i turystów. Regularnie organizuje się tu duże wydarzenia muzyczne i uroczystości miejskie. 


Hyde Park

W parku znajduje się również tzw: Speakers' Corner, tradycyjne miejsce przemówień i debat, które jednocześnie pełni rolę forum dla swobodnego wypowiadania się i wygłaszania wszelkich poglądów w imię wolności słowa. Każdy ma prawo wygłoszenia swojej opinii i osądu, pod warunkiem, że nie obraża osoby królowej. 
 
Palace of Westminster
Pałac Westminsterski, znany dzisiaj jako Houses of Parliment, to miejsce posiedzeń obu izb Parlamentu Zjednoczonego Królestwa - Izby Lordów i Izby Gmin. Pałac znajduje się w Londynie, w dzielnicy City of Westminster, na lewym brzegu Tamizy.
 

Pałac Westminsterski w Londynie

Pałac służył początkowo jako siedziba władcy, ale żaden monarcha od XVI wieku tam nie mieszkał. Większość obecnej struktury pochodzi z XIX wieku, kiedy to pałac został odbudowany po pożarze i odtąd też nosi nazwę Houses of Parliment. Najstarsza część budynku, która przetrwała pożar, zwana Westminster Hall, powstała w 1097 roku.  Architektem odpowiedzialnym za budowę był Sir Charles Barry, a obecny wygląd budynku jest przykładem stylu neogotyckiego.
Pałac posiada 280-metrową fasadę, ponad 3 km korytarzy i ponad 1000 pokoi, z których najważniejsze są sale Izby Lordów i Izby Gmin. Pałac mieści także pokoje obrad komisji parlamentarnych, biblioteki, hole, jadalnie, bary i siłownie. Jest miejscem ważnych ceremonii państwowych, w tym otwarcia obrad parlamentu. 


Houses of Parliment nad Tamizą

Na południowym końcu budynku, wznosi się Wieża Wiktorii (Victoria Tower), na której podczas sesji parlamentu powiewa brytyjska flaga.

Westminster Abbey
Opactwo Westminsterskie przynależy do Pałacu Westminsterskiego. Jest to jedna z najważniejszych części Pałacu Westminsterskiego i jednocześnie jedna z najsławniejszych świątyń anglikańskich.


Opactwo Westminsterskie

Westminster Abbey zostało poświęcone w 1065 roku. Następnego roku 1066, po śmierci króla Edwarda Wyznawcy, w opactwie odbyła się koronacja Harolda, który wkrótce utracił tron na rzecz Wilhelma I Zdobywcy. Od tamtej pory w kościele konorowano wszystkich angielskich monarchów (z dwoma wyjątkami), ponieważ to właśnie tu znajduje się angielskie krzesło koronacyjne. 
Opactwo jest również miejscem pochówku krolów i królowych oraz innych sławnych i zasłużonych. I tak, znani angielscy pisarze i poeci mają tu swój własny Zakątek Poetów (Poets' Corner).

Big Ben
W północnej części Pałacu Westminsterskiego znajduje się majestatyczna wieża zegarowa (The Clock Tower), zwana Big Ben. Nazwa ta wywodzi się od wiszącego w niej potężnego dzwonu z 1858 roku, który wybija godziny. Dzwon, o wadze 13,5 tony, nazwano na cześć głównego komisarza robót, Benjamina Hall. Po raz pierwszy zabił w 1959 roku. Niestety z powodu uderzeń zbyt ciężkich młotów dzwon pękł. Teraz na wieży znajdują się dwa mniejsze, które wybijają wariację muzyczną, oznaczającą zmianę czasu. 


The Clock Tower - Big Ben

Wieża zegarowa liczy sobie 96,5 m wysokości, na którą prowadzą spiralne schody. Tarcza zegarowa, mierząca 5 metrów średnicy, została zaprojektowana przez Augustusa Pugina i osadzona w stalowej ramie. Wskazówka godzinowa wynosi 2,7 metra, a minutowa 4,3 metra. Rzymskie cyfry mają 60 cm wysokości. Zegar bardzo precyzyjnie odlicza czas, jednak zdarzyło się kilka awarii.
W 2009 roku Big Ben obchodził 150 urodziny.

Madame Tussaud's Wax Museum
Muzeum Figur Woskowych, znajdujące się w Londynie, w dzielnicy Marylebone, zostało założone przez Marie Tussaud w 1835 roku. Marie przyjechała do Anglii po rewolucji francuskiej wraz z wykonanymi wcześniej odlewami zgilowynowanych głów, należących do francuskich arystokratów. To właśnie we Francji nauczyła się tego nietypowego fachu.


Muzeum Figur Woskowych Madam Tussaud w Londynie

Po odniesionym sukcesie pierwszej wystawy Marie postanowiła, że będzie tworzyć całe postaci. Wśród jej dzieł znajdowały się sławne światowe postaci ze świata muzyki, filmu, sportu i polityki. Głównym surowcem, z których wykonywane były figury, jest wosk. Autorka zadbała o to, aby przekazać swój kunszt potomnym i to właśnie oni kontynuowali tradycję tworzenia figur woskowych.


Figury woskowe w muzeum w Londynie

Dziś oprócz muzeum w Londynie, działają również filie w innych miastach na całym świecie, gdzie znajdują się tysiące figur, do złudzenia przypominających żywych ludzi. Każda z postaci wykonana jest zgodnie z rzeczywistym wyglądem i wymiarami, takimi jak wzrost i proporcje ciała. Zadbano o każdy, nawet najdrobniejszy szczegół, taki jak kolor i kształt oczu, kolor i rodzaj wlosów, znaki szczególne i cechy charakterystyczne oraz ubiór. A wszystko po to, aby stworzyć postać niemal identyczną z oryginałem.

Piccadilly Circus
To duchowe serce West Endu, miejsce skrzyżowania głównych ulic w Londynie, niegdyś rondo, a dziś postój czarnych taksówek, przystanek czerwonych autobusów i ulubione miejsce spotkań,nie tylko turystów, ale również mieszkańców miasta.  


Plac Piccadilly Circus

Po stronie południowej stoi fontanna zwieńczona figurką Erosa z brązu, przyćmiona przez potężne neonowe reklamy na okolicznych domach. Przy pobliskiej Coventry Street ulokowało się centrum rozrywki Trocadero, z takimi atrakcjami, jak zadaszony, supernowoczesny park rozrywki Funland.
Na północ od Piccadilly Circus biegnie stworzona przez Johna Nasha, Regent's Street.

British Library
Biblioteka Brytyjska to narodowa biblioteka Zjednoczonego Królestwa, która stanowi jedną z największych na świecie, pod względem zasobów literackich. Pochodzi z początków XX wieku i dzisiaj uznawana jest za najciekawsze i największe zadaszone miejsce publiczne. Można tu, nie tylko wypożyczyć książkę, ale również spotkać się ze znajomymi, zjeść obiad, napić się herbaty, lub po prostu usiąść w zacisznym miejscu czytelni i oddać się czytaniu swojej ulubionej lektury.


Narodowa Biblioteka w Londynie

British Library mieści ponad 150 milionów egzemplarzy w różnych językach i formatach (książki, czasopisma, manuskrypty, mapy, dzienniki, nagrania i inne). Samych książek jest tu ponad 14 milionów. Biblioteka szczyci się bardzo wyjątkowymi okazami - białymi krukami, takimi, jak Biblia Gutenberga, będąca pierwszym wydanym Pismem Świętym, czy rękopisy Shakespeare'a i Leonarda da Vinci. Dodatkowo posiada ona wszystkie książki wydane w Wielkiej Brytanii. Biblioteka jest częścią Muzeum Brytyjskiego (British Museum).

British Museum
W dzielnicy Bloomsbury, w Londynie, wznosi się gmach Muzuem Brytyjskiego - jednego z największych i najlepszych muzeów sztuki starożytnej na świecie. Zostało założone w 1753 roku z inicjatywy Hansa Sloane'a. 


Muzeum Brytyjskie w Londynie

W muzeum znajduje się bezcenna kolekcja dzieł sztuki dawnych cywilizacji z niemal każdego okresu i zakątka świata. Najcenniejsze eksponaty to słynny kamień z Rosetty, dzięki któremu udało się odczytać egipskie hieroglify, egipskie mumie, skarby znalezione w anglosaskiej łodzi pogrzebowej z Sutton Hoo, fryzy z pałacu w Nimrud w mezopotamii oraz tzw. marmury Elgina, czyli rzeźby, które zdobiły niegdyś ateński Partenon. Turystom udostępniono ponad 50 tysięcy z 6,5 milionów przedmiotów zgromadzonych w zbiorach muzeum.

London Eye
Londyńskie Oko to ogromne koło obserwacyjne, znajdujące się w Londynie, na południowym brzegu Tamizy. Zostało zaprojektowane przez Davida Marksa i jego żonę Julie Barfield. Budowa Londyńskiego Oka miała symbolizować nadejście nowego tysiąclecia, dlatego też konstrukcja jest często określana mianem Millenium Wheel.
 

Diabelski młyn zwany Londyńskim Okiem

Koło było montowane partiami, ze stalowych elementów, które dostarczane były statkami. W grudniu 1999 roku dokonano otwarcia, niestety maszyna została uruchomiona dopiero w marcu 2000 roku. London Eye ma 135 metrów wysokości i jest największa tego typu konstrukcją. Na kole zamontowanych jest 36 szklanych kapsuł, z których można podziwiać cały Londyn, a w sprzyjających warunkach widocznośc sięga nawet 40 km. Pełny obrót trwa 30 minut - koło obraca się dosyć wolno, co pozwala na zabieranie i wysadzanie pasażerów bez konieczności zatrzymywania koła. Każda kapsuła waży około 10 ton i ma niemal 9 metrów długości. Cała konstrukcja waży aż 600 ton.

St Paul's Cathedral
Ktedra Św. Pawła to jeden z najbardziej znanych kościołów anglikańskich w Wielkiej Brytanii i budowli Londynu. Znajduje się w samym sercu stolicy i formalnie pełni funkcję głównej świątyni w tej części Londynu. 


 Katedra Św. Pawła w Londynie

Katedra ta powstała pierwotnie na gruzach rzymskiej świątynii, wybudowanej ku czci cesarza Klaudiusza. Niestety została zniszona w skutek pożaru w 1666 roku. Wówczas podjęto decyzję o odbudowie katedry w stylu klasycyzującego baroku i rozpoczęto ją w 1675 roku pod nadzorem angielskiego architekta Christophera Wrena. Budowę zakończono po 35 latach. Świątynia została zbudowana jako symbol odrodzenia Londynu i cechuje ją monumentalność i rozmach.  


Kopuła w St Paul's Cathedral

Katedra ma około 158 metrów długości i około 75 metrów szerokości. Wysokość dochodzi do 108 metrów, a całą budowlę wieńczy kopuła o średnicy 50 metrów, która jest najbardziej charakterystycznym elemenetem.
Wewnątrz katedry znajduje się kilka galerii, a wśród nich najbardziej popularna Galeria Kamienia (Stone Gallery), z której rozpościera się widok na zakole Tamizy. Druga to Galeria Szeptów (Whispering Gallery), znana ze świetnej akustyki, umożliwiającej porozumiewanie się szeptem w odległości 30 metrów.
Nabożeństwa odbywają się codziennie wieczorem oraz w trakcie świąt. To właśnie w tej katedrze odbył się ślub księcia Karola i lady Diany.

Tower of London
Londyńska Wieża to jeden z najbardziej znanych zabytków w Anglii, który corocznie odwiedzają tysiące turystów. Położona jest na północnym brzegu Tamizy. jej wysokość sięga 30 metrów, a grubość murów wynosi 3,6 metra. Cenralną część warowni stanowi White Tower (Biała Wieża), wzniesiona w XII wieku.
 

White Tower
 
Tower of London niesie ze sobą bogatą historię. Pełniła ona niegdyś rolę pałacu monarchów angielskich i jednocześnie stanowiła budowlę obronną, która została wzniesiona w 1078 roku dla Wilhelma Zdobywcy. Ponadto, pełniło również funkcję więzienia, z którego nie było ucieczki, ponieważ wejście znajdowało się nad wodą. Więziono tu m.in. Anne Boleyn, jedną z żon Henryka VIII. To własnie tu znajdował się blok egzekucyjny, na którym zgładzono wiele znanych osób.

 
Tower of London

Dzisiaj budowla stanowi znany zabytek, który można zwiedzać. Pilnowana jest przez charakterystycznie ubranych żołnierzy, zwanych Beefeaters. W twierdzy, w tzw. Jewel House, przechowywane są liczne skarby królewskie, takie jak zbroje, broń, klejnoty królewskie i insygnia koronacyjne. Wśród nich berło i korona królewska, zdobione brylantami, Cullinanem I i II. 
Wraz z Tower of London wiąże się również pewna historia, w której głównymi bohaterami są kruki. Legenda głosi, że dopóki kruki będą zamieszkiwały wieżę, tak długo będzie trwało imperium brytyjskie. Wyznaczono nawet tzw. Ravenmaster'a, czyli osobę odpowiedzialną za opiekę i dożywianie ptaków.

Tower Bridge
Most wieżowy, często mylony z London Bridge (Most Londyński), to zwodzony most, który znajduje się w pobliżu Tower of London, skąd też pochodzi jego nazwa. Tower Bridge to najbardziej znany most w całej Wielkiej Brytanii, który zbudowany został w stylu wiktoriańskim. 

  
Tower Bridge nad Tamizą

Historia mostu pochodzi z 1872 roku, kiedy to parlament angielski rozpatrzył projekt ustawy dotyczącej budowy drugiego mostu nad Tamizą. Architektem mostu był Horace Jones, który zastosował modną wówczas metodę budowy tego typu konstrukcji - stalowy szkielet obłożony kamieniem w stylu neogotyckim. Budowę mostu ukończono w 1894 roku.
Charakterystycznym elementem mostu są dwie wieże główne, połączone u góry dwoma pomostami - dla pieszych na wysokości 34 metrów nad jezdnią i 44 metry nad oznaczeniem górnego poziomu w rzece. Środkową część mostu stanowią dwa podnoszone przęsła, które umożliwiają swobodne przepływanie dużych statków. 
Tower Bridge to potężny, ważący ponad 1000 ton most, który pięknie oświetlony nocą przyciąga tłumy turystów.   

Natural History Museum
Muzeum Historii Naturalnej, znajdujące się w Londynie, jest jednym z największych tego typu muzeów. Prace nad budową rozpoczęły się w 1873 roku i trwały do roku 1881, kiedy to najstąpiło oficjalne jego otwarcie.
 

Muzeum Historii Naturalnej

W muzeum znajduje się ponad 70 milionów eksponatów, które podzielono na pięć działów: botanikę, etmologię, mineralogię, paleontologię i zoologię. Tworzą one dwie główne części pt: Życie i Ziemia, które prezentują dzieje świata i ludzkości na przekroju wieków. W muzeum tym można zobaczyć i dotknąć wielu eksponatów, wykonać różne symulacje i eksporymenty. Największą popularnością cieszy się symulator trzęsienia ziemi, którego mogą doświadczyć zwiedzający i galeria dinozaurów, gdzie można natknąć się na ryczącego i ruszającego dinozaura (robot). W głównym holu znajduje się ogromny odlew szkieletu diplodoka. Można tu spotkać również kolekcje ryb, płazów, gadów, ptaków i ssaków w różnych stadiach ewolucji. Muzeum cieszy się ogromnym zainteresowaniem turystów.

Victoria and Albert Museum
Muzeum Wiktorii i Alberta to drugie, obok Muzeum Historii Naturalnej, miejsce często odwiedzane przez turystów. Jest również największym muzeum sztuki i rzemiosła artystycznego w Londynie i całej Anglii. Znajduje sie w dzielnicy South Kensington i zostało założone w 1852 roku.
 


Muzeum Wiktorii i Alberta

Kolekcja muzeum liczy ponad 4,5 miliona eksponatów i różnego rodzaju dzieł sztuki. Są wśród nich przedmioty powstałe na przestrzeni ponad 5000 lat i pochodzące z różnych zakątków świata. Są to obrazy, rzeźby, rysunki, fotografie, książki, ceramika, meble, tkaniny, stroje, biżuteria oraz wyroby ze szkła i metalu.

Science Musuem
Muzeum Nauki, które znajduje się w pobliżu Muzuem Historii Naturalnej oraz Muzuem Wiktorii i Alberta, to miejsce gromadzące odkrycia nauki i techniki. Inspiracją do założenia tego muzeum była wystawa zorgranizowana w 1851 roku, podczas której zaprezentowano dorobek przemysłu, górnictwa i rolnictwa, a także ówczesne nowości naukowe i techniczne. 


Muzeum Nauki w Londynie

Muzeum prezentuje wartościowe i interesujące eksponaty, związane z rozwojem brytyjskiej nauki, techniki, przemysłu i żeglugi. Przedmioty uporządkowane są zgodnie z zasadą obrazowania rozwoju historycznego tych dziedzin. W zbiorach znajdują się eksponaty związane z działalnością brytyjskich wynalazców np: James'a Watt'a (pionierskie maszyny parowe), czy też George'a Stephenson'a (parowóz Rakieta). Muzeum dysponuje również ciekawą interaktywną ekspozycją, dzięki której można polecieć z wirtualną podróż na Marsa, bądź też zobaczyć siebie po upływie 30 lat. 

Millenium Dome
To nowoczesny budynek znajdujący się w Londynie w dzielnicy Greenwich, który został zbudowany w 1999 roku, aby uczcić nadejście nowego tysiąclecia. Jest jednym z największych budowli, jaką kiedykolwiek wybudowano, a także charakterystycznym symbolem współczesnej architektury Londynu.


Millenium Dome

Kopuła mieści w sobie 30 sal koncertowych, a największą z nich jest O2 Arena, która jest jednocześnie największą halą widowiskową w Europie. Hala potrafi pomieścić nawet 24 tysiące osób. Z zewnątrz kopuła wygląda jak duży biały namiot z dwunastoma 100-metrowymi żółtymi masztami podtrzymującymi. Każdy maszt symbolizuje jeden miesiąc roku lub jedną godzinę zegara. Średnica Millenium Dome wynosi 365 metrów - po jednym metrze na każdy dzień roku. To jedna z najnowszych atrakcji turystycznych.


ŚWIĘTA I FESTIWALE

W Anglii istnieją dziesiątki świąt - prastarych, całkiem nowych, zwariowanych, a czasem niezwykle kolorowych. Ale właściwie żadnego nie można nazwać świętem narodowym. O dniu św. Jerzego - patrona Anglii, mało kto pamięta. Bank Holiday (jedyne dni w roku, kiedy banki nie pracują) obchodzą wprawdzie wszyscy, ale nie wiążą się z tym żadne uroczystości.
Świętem najbardziej jednoczącym naród jest Noc Guya Fawkesa (Guy Fawkes Night), znana również jako Bonfire Night, która obchodzona jest w nocy z 4 na 5 listopada. 


Guy Fawkes
 
To właśnie wtedy, na ogniskach w przydomowych ogródkach, na wiejskich błoniach i w parkach publicznych pali się kukły Guya Fawkesa, który w 1605 roku próbował wysadzić parlament. W niebo strzelają sztuczne ognie, a mieszkańcy świętują, biorąc udział w pochodzie.
Innym równie znanym i lubianym, choć nieco dziwnym świętem, jest Cheese Rolling Festival, który odbywa się co roku i zyskuje coraz więcej zwolenników. W poniedziałek po Zielonych Świątkach (koniec maja) na Cooper's Hill w Gloucestershire od ponad dwustu lat organizowane są zawody w toczeniu sera.


Cheese Rolling w Anglii

Zabawa rozpoczyna się punktualnie o godzinie dwunastej w południe. Mistrz ceremonii kula ze stromego wzgórza okrągły ser, który próbują dogonić miejscowi chłopcy. Zwycięzca zabiera go jako nagrodę. Niestety zabawa nie jest bezpieczna i często kończy się urazami i skręceniami. Festiwalowi często towarzyszą występy lokalnych muzyków i jarmarki, na których można kupić różnorodne przedmioty.
Halloween to kolejne bardzo popularne święto, obchodzone hucznie, zarówno w Anglii, jak i całej Wielkiej Brytanii. Jest to zwyczaj związany z maskaradą i odnoszący się do święta zmarłych. Halloween obchodzone jest nocą 31 października, czyli dzień przed Wszystkimi Świętymi. Tej nocy ludzie organizują w swoich domach towarzyskie spotkania, domy przystraja się lampionami, zrobionymi z wydrążonych dynii, a goście przebierają się w przeróżne stroje, przedstawiające straszne postaci z filmów, takie jak potwory, wiedźmy, wampiry, czy mumie. Dzieci zbierają się grupami i chodzą po domach prosząc o słodycze. Zwyczajowi temu towarzyszy znane powiedzonko: "cukierek albo psikus". 

Oczywiście w Anglii, podobnie jak w wielu innych krajach obchodzi się tradycyjne święta takie jak: Święta Bożego Narodzenia, czy też Święta Wielkanocne, które wypadają w tych samych terminach, co w Polsce, jednak towarzyszą im nieco inne zwyczaje.
Boże Narodzenie (Christmas) w Anglii jest długo oczekiwanym okresem, zarówno dla dorosłych, jak i dzieci. Świętu temu towarzyszy ubieranie choinki, prezenty oraz jemioła, pod którą należy wymienić pocałunek. Anglicy do świąt Bożego Narodzenia przygotowują się bardzo dokładnie, z dużym wyprzedzeniem, aby móc przygotować wszystkie potrawy na pierwszy dzień świąt. W wieczór wigilijny (Christmas Eve), którego właściwie się nie obchodzi, dzieci zawieszają w domach skarpety, w których w nocy zostaną umieszczone prezenty, pochodzące od samego Świętego Mikołaja (Santa Claus). W pierwszy dzień świąt (Christmas Day), dzieci szukają swoich prezentów, wszyscy śpiewają kolędy, a następnie rodzina zasiada do wspólnego obiadu, podczas którego podaje się najczęściej pieczonego  nadziewanego indyka i świąteczny pudding z suszonymi owocami. Na deser podaje się mince pies (babeczki z suszonymi owocami i bakaliami). Drugi dzień świąt (Boxing Day) zazwyczaj spędza się w gronie rodziny na uroczystym obiedzie, któremu często towarzyszy picie likieru jajecznego. W tym również dniu, osoby posiadające służbę, obdarowują ją drobnymi prezentami i upominkami.
Wielkanoc (Easter) w Anglii, nie jest obchodzona w tradycyjny sposób. Zazwyczaj ten czas kojarzy się z wyprzedażami w sklepach i wyjazdami za miasto oraz piknikami. Co roku, w Wielki Piątek, królowa rozdaje ludności (emerytom i emerytkom) specjalnie wybijane monety - pensy, które mają przynieść im szczęście. Monet jest tyle, ile lat w danym roku obchodzi królowa. W niedzielę, po śniadaniu, dzieci muszą odnaleźć czekoladowe jajka, które rodzice ukrywają najczęściej w ogrodzie, a następnie zostają obdarowane ogromnymi ilościami słodyczy. Ciekawą tradycją jest organizowany w parkach tzw: Egg Rolling (turlanie jajek), podczas którego należy jak najszybciej przeturlać ugotowane jajko do mety, nie naruszając przy tym skorupki. W tym czasie odbywają się również występy zespołów ludowych.
 
 
  Stronę odwiedziło już 27524 odwiedzający (63227 wejścia) Copyright by BATOJA. All Rights Reserved.  
 
=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=